Strijd om de Zilveren Kloot

Gemeente: 
Locatie: 
Reutum
Wanneer: 
Eerste zondag van september

Het is even zoeken naar de thuisbasis van Klootschietvereniging Reutum, maar eenmaal ter plekke kan het je niet ontgaan. Rauwe kreten klinken de bezoeker van verre tegemoet. Een kleurige menigte doemt op aan het einde van een langgerekt grasveld. Hier wordt serieus gestreden om een roemrijke bokaal: klootschieters uit heel Twente zijn aangetreden om de Zilveren Kloot te veroveren.

De strijd vindt plaats tussen een delegatie uit Noord en Zuid Twente, waarbij de grens ligt bij het kanaal Almelo-Nordhorn. De oorsprong van dit treffen is de viering van het Vaderlands Historisch Volksfeest in 1919. Sinds 1971 vindt het evenement jaarlijks plaats.
In de voorronde hebben 25 klootschieters uit beide streken een deelnemersplaats voor deze fameuze strijd in de wacht gesleept. Elke sporter mag twee keer schieten. Het team dat het verst komt in 50 schoten heeft gewonnen.

Als een teamgenoot aan de beurt is, vormen zijn medestanders op gepaste afstand een menselijke trechter om de richting van het schot aan te geven. Zij moedigen de schutter met oerkreten aan. De klootschieter neemt een lange aanloop met kleine stevige passen en rolt de kloot zo ver mogelijk over het veld. Door de natte weersomstandigheden komt de kloot tot zo’n honderd meter ver. Bij droog weer kan dat wel 150 meter bedragen. Het schieten gaat met geweld en precisie gepaard. Zelden raakt een kloot van de baan. Een voortreffelijk schot wordt met een instemmend gejoel begroet. Vervolgens verplaatst het hele gebeuren zich naar de positie van de eerstvolgende kloot.

Het parcours over de Haarlerheide wordt verschillende keren afgelopen. Aan het begin en einde word er ‘omgelegd’: de beide kloten wisselen van plaats, zodat het verschil in afstand behouden blijft. Overigens hoeven de deelnemers niet meer zoals vroeger een en dezelfde kloot te gebruiken maar mogen ze een kloot naar eigen keuze gebruiken. Veel sporters dragen dan ook een netje met kloten over de schouder. Ook de techniek varieert. Ooit was er een strikte scheiding tussen en onderhands schieten en slingeren, waarbij een armzwaaibeweging wordt gemaakt, maar die richtingenstrijd is beslecht.

Op enkele vrouwelijke supporters na, is het vanmiddag een echte mannenaangelegenheid. Alleen mannen mogen meedoen, schrijft de traditie voor. “Een Twentse klootschieter wil eenmaal in zijn leven om de Zilveren Kloot hebben gestreden”, zegt Ad Luttikhuis, de voorzitter van de gelijknamige stichting. Hoewel hij zelf geen klootschieter is, heeft Ad dit erebaantje van zijn vader en grootvader overgenomen. Op de baan verschijnen steeds meer senioren. Ze hebben moeite het tempo van de sporters bij te benen en klitten samen bij het centraal gelegen clubhuis. “Vroeger zag het hier zwart van de mensen”, zegt één van hen. “Er kwam wel duizend man op deze wedstrijd af.” Vandaag is het met zo’n honderd man veel rustiger. Hoe dan kan? “Voetbal”, mompelt de man.

Ditmaal wint Noord overtuigend met twee schoten voorsprong. De winnaars krijgen een replica van de originele Zilveren Kloot uit 1919 uitgereikt, want die bokaal is al eens een tijdlang zoek geweest. Tenslotte hangt de verliezende partij een oetdagingskloot op voor het treffen van volgend jaar. Vooralsnog wordt de strijd met bier en braadworst bijgelegd. “Het wordt wel steeds lastiger om de beste klootschieters te laten deelnemen”, bekent Luttikhuis. “Veel klootschieters vinden twee beurten op een middag te weinig. Maar ik zeg ze ronduit: we houden het zo. Traditie is traditie.” En dat al bijna 100 jaar.

Auteur: 
Ewout van der Horst
Zie verder: 

Website commissie Zilveren Kloot: www.zilverenkloot.nl